بالای سر در ساختمان محل کار ما تابلوی ''''UN'''' نصب شده بود. بعنوان مأمور سازمان ملل در شناخت و تشخيص پناهندگان واقعی تحت کنوانسيون 1951 به مشهد دفته بودم . طبيعی است که اسم ''''UN'''' و سازمان ملل خيلی دهن پر کن است. خيلی ها فکر می کردند ما آنجا نشسته ايم تا صلح جهانی را تأمين کنيم. از بيرون، همه فکر می کردند داخل آن ساختمان چه خبر است. اين که هزاران افغانی به زحمت از کله سحر می آيند و صف می کشند تا بعد از سه روز بتوانند نوبت بگيرند و به داخل بيايند نيز مضاف بر آن شده بود افغانها فکر می کردند بعد از داخل شدن پذيرايی مفصلی می شوند و از آنها پرسيده می شود چه مشکلی دارند حتما بعدش می آیند و از هزار مشکل خود در ايران صحبت می کنند و بعد از آنها پرسیده می شود که کجای دنيا می خواهند بروند حتما آنها می گويند ژنو .بعد ما دست می زنيم و يک خدمتکار با سينی وارد می شود که داخل سينی يک بليط لوفت هانزا به مقصد ژنو گذاشته شده است . همکارها و دوست های وزارت کشور هم آنجا بودند. به ما به چشم خائنين وطن فروش نگاه می کردند که می خواهند کشور را ايران افغانی کنند. طبق قوانين کنوانسيون 1951 کسانی که می خواهند ادعای پناهندگی کنند حتماً بايد در کشوری خارج از محل زندگی خود اين درخواست را بدهند و بسيار طبيعی است که هيچ ايرانی در داخل خاک ايران نميتواند به دفتر UNHCR مراجعه کند و تقاضای پناهندگی بدهد. يک روز صبح زود که رفته بودم صلح جهانی را تأمين کنم متوجه شدم کسی که به داخل اتاق مصاحبه آمده يک دختر جوان است که با چادر روی خود را سخت گرفته و سر خود را به زير انداخته است. خيلی از زنان افغانی وقتی به داخل می آمدند، به همين حال می آمدند و می پرسيدند کدام يک از ما مأمور سازمان ملل است. به مأمورين وزارت کشور اعتماد نداشند. از همکارم خواستم بيرون برود . برايش توضيح دادم که هرگونه اطلاعی که او به ما بدهد کاملاً محفوظ می ماند و در پرونده های سازمان ملل ضبط شده و بدون اجازه او هيچ استفاده ای از آن نمی شود. با متانت و آرامش و با احترام کامل از او خواستم حداقل صورتش را نشانم بدهد. خيلی راحت چادر را از سرش برداشت. روسری سرش بود. خيلی جوان بود ولی دور چشمانش کبودی می زد و رنگ زرد چهره اش را گرفته بود. به امتحانی ها نمی خورد. حدس زدم بايد از فارس های کابل باشد. اسمش را پرسيدم. اگر شروع به صحبت می کرد می توانستم بفهمم اهل کجای افغانستان است ولی آرام و شمرده گفت: من کمک می خواهم. فارسی خودمان را خالص صحبت می کرد. پرسيدم شما افغانی هستيد؟ گفت: نه. گفتم: ما فقط برای افغانی ها فعاليت می کنيم. بفرماييد که اهل کدام کشور هستيد؟ گفت: ايران. مشهد. گفتم: متأسفم. لطفاً تشريف ببريد. قبلاً هم چنين اتفاقی افتاده بود. ايرانی هايی که فکر می کردند مأمورين سازمان ملل، کبوترهای صلح هستند که هر کدام يک برگ زيتون بر منقار دارند، می آمدند و از حقوق بشر و غيره شکايت می کردند. کلی طو ل می کشيد تا به آنها بفهمانيم سازمان ملل آژانس های مختلف دارد و ما مأمورين کميساريای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان هستيم و آنها دست آخر بلند مي شدند و با فحش و ناسزا آنجا را ترك مي كردند . با صدايي گرفته گفت : من كمك مي خواهم . با خود گفتم باز اين سناريو قرار است تكرار شود . به صندلي تكيه دادم و اجازه دادم مشكلش را بگويد . مي گفت و من توضيح مي دادم و او مي رفت . مثل روزهاي ديگر . گفت : من مي خواهم مرا از دست شوهرم نجات بدهيد . با لحن تمسخر آميز گفتم : خوب به دادگاه خانواده برويد و درخواست كمك كنيد . گفت : شوهرم افغاني است . شروع شد . باز هم يك بدبخت ديگر . دختران ايراني فقير و بيچاره اي كه در ازاي پرداخت پول به افغاني ها فروخته مي شدند تا مرد افغاني بتواند كارت اقامت بگيرد . رويه اشتباه وزارت كشور . ازدواج شرعي و غير رسمي . چون افغاني ها نمي توانند رسمي در ايران ازدواج كنند . شرعي ازدواج مي كنند . قيمتش هم بين يكصدهزار تا يك ميليون تومان است . به راحتي به محله هاي فقير نشين مي روند و دختر مي خرند . وزارت كشور هم تبعه خودش را اين طور حفظ مي كرد كه به شوهر اجازه اقامت مي داد تا دختر مجبور نشود به افغانستان برود . بدبخت ها نمي دانند با ازدواج با يك افغاني تابعيت ايراني خود را از دست مي دهند . گقتم : كار شما چندان هم سخت نيست . برويد و دادخواست بدهيد . دادگاه حكم مي دهد و شوهرتان را هم از كشور اخراج مي كنند . گفت : نه مي خواهم شما مرا نجات بدهيد . گفتم : ما نمي توانيم . بعد با بي حوصلگي گفتم : خوب . بگو مشكل چيست . گفت : پدرم معتاد است . ما هفت تا خواهر و برادريم , من بزرگتر ازهمه هستم. پدرم از من بدش مي آيد . مي گويد دختر فقط بدبختي به بار مي آورد . اگر پسر بودي مي توانستي كمك خرج من باشي . منظورش از كمك خرج اين است كه مي توانستم برايش مواد ببرم . لااقل بدوك مي شدم و برايش جنس خوب مي آوردم . خلاصه خيلي سر كوفت مي زد . زياد داستان جديدي نبود . نگاهش كردم . مستقيم و خيره به موزاييك جلوي پايش نگاه مي كرد . پاهايش را محكم به هم چسبانده بود ولي پاهايش مي لرزيدند . دست خود را روي پايش گذاشت تا جلوي لرزش را بگيرد . ولي دستهايش هم لرزيدند . تا اينكه غلام سخي آمد . من فقط مي توانستم كارهاي خانه را بكنم . كسي هم خواستگاري من نمي آمد . ما در محله فقير نشين پشت طلاب زندگي مي كنيم . يك خانه خرابه داريم و مادرم در خانه هاي مردم كار مي كند تا بتواند خرج ما وموادبابام رابدهد . غلام سخي آمد پيش پدرم . پدرم مرابراندازكرد وگفت : يك ميليون تومان مي خواهم . غلام سخي رفت و فردا با يك بسته ترياك آمد . با هم چانه زدند و سر هفتصدهزار تومان توافق كردند . ديگر هرچه ترياك آورد , پدرم كمتر از هفتصدهزار تومان رضايت نداد . غلام سخي مهلت خواست و يك هفته بعد آمد و پول را داد و من نزد صلاي محله به عقد غلام در آمدم . گفتم : خوب اينكه چيز تازه اي نيست . متاسفانه به دليل رويه غلط اداره اتباع امور خارجه و جهل مردم اين اتفاق زياد مي افتد . ما كاري نمي توانيم بكنيم ولي حداقل دادگستري خوب عمل مي كند برويد و دادخواست طلاق بدهيد. لحظه اي چشم در چشم من دوخت و چيزي نگفت در عمق چشمانش خواندم كه خود را بسيار دور از من مي بيند در حالي كه كمتر از 3 متر با من فاصله دارد. گفت : حداقل گوش كنيد . گفتم : ما وقت گوش كردن نداريم . بفرماييد . به چشمانم زل زد و با بغضي فرو خورده گفت : بايد گوش كنيد . سيگاري آتش زدم و تكيه دادم و با دست اشاره كردم كه ادامه دهد . گفت : من فقط هفته اي يك شب غلام سخي را مي بينم . گفتم : آخر اين هم شد مشكل ؟ حتما مي رود دنبال پخش مواد . گفت : شايد هم برود ولي اين مشكل من نيست . گفتم : خانم دست بردار . چند سالته ؟ گفت : 19 سال . گفتم : شكر خدا كه عقلت كار مي كنه ؟ گفت : نمي دانم . بيش از حد آرام بود . عصبي شده بودم . گفتم : خانم جان . دخترم . زندگي قواعد خاص خودش را دارد . شوهر را بايد در خانه نگهداشت . اگر هم سر به راه نيست جدا شو . اين كه مشكلي نيست . گفت : نمي دانم . گفتم : پس مشكلت چيه ؟ گفت : من هفت تا شوهر دارم . نمي دانستم چه بايد بگويم . خشك شدم . اشك از چشمانش سرازير شد . لرزش پايش بيشتر شد . سرش را به زير انداخت و ادامه داد . گفت : اوايل فقط مي ترسيدم و گريه مي كردم . از خود غلام سخي هم مي ترسيدم ولي وقتي شبهاي بعد آدمهاي ديگر آمدند نمي توانستم هيچ جيز بگويم يا خفه مي شدم يا خفه ام مي كردند . گفتم : كتكت مي زدنند ؟ گفت : اوهوم . گفتم : همه افغاني هستند ؟ شش تاي ديگر ؟ گفت : اوهوم . ديگر تحمل نكرد . هنوز هم دلم مي لرزد . گريه به اين تلخي تا به حال نديده بودم . فقط گريه كرد و دستانش مي لرزيدند . گفت : به غلام سخي گفتم چرا پدر سگ ؟ گفت : من كه پول نداشتم . هفت نفر شديم . نفري صد هزار تومان گذاشتيم وسط . خوب آنها هم حقشان را مي خواهند . گفتم : بي رحم بي همه چيز , لااقل به من رحم كن . گفت : رحم كه ما را ارضا نمي كند . حالا آمده ام شما براي من كاري بكنيد . تو را به خدا نجاتم بدهيد . دوبار رفتم قهر به خانه , قبل از اينكه چيزي بگويم پدرم مرا با كتك انداخت بيرون . مي ترسيد غلام سخي بيايد و پولش را پس بگيرد . غلام سخي مرا مي آورد به خانه و دوباره همان قضايا .I...I بدبخت شده ام . I... Iفقط يك توده گوشت و استخوان شده ام . تو را به خدا نجاتم بدهيد . بلند شدم. دوست وكيلي داشتم كه درآنجا وكالت مي كرد. با موبايل بهش زنگ زدم وگفتم يك مشكل خاص دارم و تمام حق الوكاله اش را خودم مي پردازم . بلند شد . گفتم : اگر نمي تواند راه برود اجازه بدهد آمبولانس خبر كنم . گفت : كه مي تواند راه برود . با هم آهسته از اتاق بيرون رفتيم . همكارم اداره اتباعم با اخم به من نگاه كرد . پيش خود مي گفت كه اين خائنين كم دردسر دارند . حالا زن افغاني را هم با خود بيرون مي برند . به آرامي گفتم كه چادرش را بر سرش بياندازد . وقتي از پله ها مي رفتيم از او پرسيدم صبحانه خورده است يا نه ؟ گفت : كه فقط روزي يك وعده غذا مي خورد . پيشاني اش عرق كرده بود . آهسته گفت : من حامله هستم !!!

25 ارديبهشت 86

ساعت 4:30 بعدازظهر يك روز بهاري ، براي ديدن دوستي رفته بودم، كمتر از يكسال دورادور مي شناختمش ولي تا حالا نديده بودمش، طبق معمول به جاي حرفهاي قشنك چند تا سوال بي جا حسابي كلافش كرده بود و از خنده هاش خبري نبود، رسيديم ميدون انقلاب . شلوغه شلوغ بود ،دانشجو، كارمند، بي كار ،دزد،گدا ، دست فروش.......به سختي از ميون جمعيت راهي پيدا كرديم و به طرف دانشگاه تهران رفتيم . عكسها و پوستر هاي جديد زده بودن ، و عكسهاي قبلي كه درباره نماز بود برداشته بودن.باورتون ميشه يادم نيست موضوش چي بود شايد به خاطر اينكه عكساش شفاف و روشن نبود، به قول خودشون براي رعايت حرفه اي گري و من بلدم بازي ،اين مدلي درستشون كرده بودن ، ولي عكسها جلوه توجه نمي كرد ،چند خيابون اونطرف  رسيديم به چند تا كتاب فروشي ،كتابهاي پيام نور ، چيزي كه چند ساليه مد شده و وقت خيلي از جون هارو هم مي گيره .پيچيديم تو كوچه ، چند ساختمان جلوتر تابلو دانشگاه آزاد معلوم بود، دانشگاه آزاد واحد... (هنر).دقيقا رو به روي در ورودي دانشگاه يه مغازه تاريك هست كه اگر چند بار از اونجا رد بشي و دقت نكني فكر مكني مغازه خاليه و بستنش. اما با يه دقت متوجه يه كافي شاپ دنج مي شي.كه هم تاريك هم پر دود، شايد دود چند تا قليون باشه!!!!!.وقتي وارد ميشي متوجه تعداد زيادي دختر و پسر مي شي ، چند لحظه كه ميگذره و به خودت مياي و جائي پيدا نمي كني ، متوجه مي شي دود، دود سيگاره و  دختراهم فرت و فرت سيگار مي كشن، اما سيگار كشيدنشون فرق داره ، شايد سبك خاصي دارن ، شايد گرفتن سيگار شون لم داره. وقتي به سيگارهاي تو دستشون نگاه مي كني مي بيني همه سه چهارم سيگاراشونو كشيدن،بالاخره بعد از چند بار بيرون رفتن و برگشت دلمون نيومد اونجارو با اون همه دودش ترك كنيم ، پس برگشتيم و دم در وايستاديم. دوتا دختر كوچولو كه باباشون! براشون كوله پشتي خريده بود اومدن بيرون (سيگاراشونو كشيده بودن). شايد اگه اين دخترا رو تو خونشون  با مامانت مي ديدي ، وقتي برگشتين خونه تا صبح چند بار در مورد سادگي و مظلوميتشون با هم صحبت مي كرديد!و براي آينده خودتون يا برادرتون  به نتايجي مي رسيديد.وقتي از در اومدن بيرون  مثل فنج بودن!. ما سريع رفتيم داخل و نشستيم جاي اونا.وقتي نشستيم يك كاغذ بزرگ رو ميز بود،من يه كم دقت كردم ديدم منو هستش ولي اسماش رو شايد تو تاريخ يا جغرافيا خونده بودم و فكر نمي كردم يه روزي اين اسما خوردني بشه.سالوادوره!اين اسم منو ياد آدمه سبزه و سياه مي ندازه كه يه كلاه مكزيكي سرشه و الكي قيام ميكنه و به جز كتك خوردن  به جاي نميرسه .ليست منو اين شكلي بود البته اسماي خارجيشو ننوشتم .همشون  مثل هم هستند و فقط با اضافه يا كم شدن يه تيكه اناناس يا موز اسمش كلي تغيير مي كنه.

ميلك شيك وانيل

ميلك شيك شكلات

ميلك شيك موز

ميلك شيك قهوه

ميلك شيك توت فرنگي

ميلك شيك آناناس

ميلك شيك انبه

ميلك آيس شكلات

فراپه ليمو

فراپه آناناس

بستني

بستني مخصوص

سان شاين

بنانا اسپليت

ژله خامه اي و بستني

كوپ شكلات

كوكتل ميوه و بستني

تاپ موز

تاپ شكلات

تاپ آناناس

كيك و بستني

بستني با توت فرنگي و هلو

بستني و توت فرنگي

كولا فلوت

امريكن فلوت

پچملمبا

سالوادوره

كاسانا

نوشيدني گرم

نسكافه

ترك

فرانسه

اسپرسو

برزيل

هات شكلات

كافه اوله

كافه سوكا

كافه لاته

كافه ماكياتو

كافه ويانا

ملكه موناكو

شير و قهوه

كاپوچينو

كاپوچينو آلماني

كاپوچينو امريكائي

شيد كاكائو

موكا چينو

كمپانا

ايريش كافي

كمپانا

ايريش كافي

شير توت فرنگي

دم نوش

 چاي(معمولي /سبز/ميوه اي)

كه خيلي هاشو اشتباه نوشتم،حالا ديگه كم كم به محيط عادت كرده بود م، همونطور كه گفتم ،كافي شاپ تاريك بود و نور كمي داشت، سقف بلند و ديوار ها پوشش چوبي داشت ، و يه قسمت هم پوشش قرمز رنگ و يه سمت هم سياه رنگ.رو ديوار ها هم پسترهاي عجيب قريب بود كه شايد بچه هاي سال آخر دانشگاه روبروي ميدونستن چيه! همه با هم حرف مي زدن و بحث مي كردن كسي به كسي كار نداشت شايد اگه مي خوردي زمين هم مثل جاهاي ديگه كسي حتي نگاهتم نمي كنه. داشتم ميز بغلي رو نگاه مي كردم ديدم  يكي از پسر ها دست كرد تو كيف دختري كه بغلش نشسته بود و سيگار و فندكشو برداشت ! ورفت بيرون ، دختره داد زد فندكمو بده يادگاريه! پسر گفت دفعه ديگه كه ديدمت پسش مي دم! دختره  همينطور كه در كيفشو مي بست آروم تر گفت: ولي دفع بعدي نيست . مونا جون فندكمو ازش بگير بعدا برام بيار!

حالا ديگه بايد انتخاب مي كرديم چي سفارش بديم ، من چون قول داده بودم بستني نخورم و به خاطه اينكه معني اسماي منو   رو نمي دونستم و به خاطر اينكه اشتباهي سفارش بستني با اسم عجيب غريب ندم چاي با كيك سفارش دادم. اونم نمي دونست چه تصميمي بگيره وفقط تاكيد داشت بستني بخوره ، حالا چرا نمي دونم.بالاخره سفارش دوممون بستني با توت فرنگي و هلو شد.

خيلي از مرحله پرت شدم ، خوب توي اين جاي تاريك و سياه دختر پسرا چكار مي كنن، يادم وقتي سن اونا بوديم ، سايه دخترا رو نمي تونستيم ببينيم، ولي حالا انقدر آزادي هستش كه راحت سيگار هم با هم مي كشن به قول بعضي ها براي آشنائي بيشتر با هم چاي هم ميخورن.حالا ديگه مثل اون زمان ها نيست شايد تا 10 سال ديگه زبونم لال  ميني ژوب هم مد بشه. و ما با دوستمون اونجوري  بريم كافي شاپ!!!!!!!

راستي مگه چه چيزي تغيير كرده ،  مگه حلال و حرام عوض شده ، جوني ما چي ،‌كي مي خواد جواب گو باشه ، چه عشقهاي نابود شد، چه عمر هاي رفت ، و چه زندگي هاي خراب شد. همش بخاطر همين تغييرات!

موبايلم زنگ زد، از كلوپ بود ،  معاون كلوپ .....جريمه شده بودم بايد ميوه مي خريدم ، اينجا هم جريمه شدنم نامردي بود، چون دفعه قبل دعوت نشده بودم و نرفته بودم، اونا هم غيبت زدن و جريمم كردن ، باشه كوفتشون شه......

بعداز نيم ساعت كافي شاپ رو ترك كرديم و به سمت ميدان انقلاب رفتيم. خيلي چيزها براي گفتن بود، ولي ......

خدا حافظي كرديم.روي كاغذي كه ازش گرفته بودم و منوي كافي شاپ رو يادداشت كرده  بودم. برام با خط قشنگش نوشته بود.

پايان

سلام بچه ها من يه پيش بيني در مورد قبض موبايل ها مي كنم شما هم پيش بيني كنيد

زاپاتا 

= هزينه اس ام اس157450 ريال

هزينه قابل پرداخت = 370000ريال  

رويا

= هزينه اس ام اس 190000 ريال

هزينه قابل پرداخت = 880000 ريال

ارميتا

= هزينه اس ام اس 82544 ريال

هزينه قابل پرداخت = 272000 ريال

شازده

= هزينه اس ام اس 185858 ريال

ريال 451000   = هزينه قابل پرداخت

ماهاني

= هزينه اس ام اس 112520 ريال

 ريال2340000 = هزينه قابل پرداخت 

با اين وضعيتي كه هست آرميتا و زاپاتا بايد بيشتر تلاش كنن تا از ليست حذف نشن وگرنه بخاطر كم كاري جزء اعضاي معمولي قرار ميگيرن