پارت 1:

یکی از مقدس ترین نیایشهای زرتشتی که روزانه خوانده می شود.اشم وهوست که در مدح اشا می باشد.اشا در واقع همان مفهومی می باشد که در قرآن به فطرت الله از آن نام برده شد است.

متن نیایش:asem vaho,vahistem asti,usta asti usta ahmai hyat asai vahistai asem

معنی:راستی برترین نیکی(وسیله)خوشبختی است.خوشبختی از برای کسی است که راست باشد و برای دریافت راستی شایسته تر

پارت 2:

در ایران باستان و پیروان آئین مهر اعتقاد به خدایان چند گانه وجود داشته اما اولین بار با ظهور زرتشت یکتاپرستی در ایران ترویج شد.درآئین زرتشتی از خدای یگانه به نام اهورا مزدا یاد می شود .آئین زرتشتی همانند بسیاری از مذاهب و مکاتب دیگر سیستم فلسفی خود را بر پایه اصل تضاد در هستی که سپنتا مینو (اصل مثبت) و انگر مینو(اصل منفی) بنا نهاده است.

 

پارت 3:

دروغ گفتن در آئین مزدیسنا(زرتشتی) بزرگترین گناه به شمار می رود.ایرانیان باستان به حدی به راستگویی اهمیت می دادند که به قول هرودوت به نظر می رسد راستگویی پایه و اساس تعلیم و نربیت پارسی بوده است.داریوش بزرگ نیز در کتیبه خود به ستایش راستگویی پرداخته و می گوید:pathin tiyan rastam ma avarda یعنی از راه راست و راستی منحرف نشو

 

پارت 4:

در آئین مزدیسنا آتش و نور سمبولهای مقدس پاکی به شمار می روند و اتا (باد) ,زمی(زمین) و آپا (آب) باید پاکیزه نگهداشته شود.

ردپای نفوذ آئین مزدیسنا را می توان درآئین های بودایی,مسیحیت,یهودیت و حتی اسلام نیز دید. که ادامه این گفتارها بدان اشاره خواهم کرد.

بر اساس متون باستانی به جا مانده از فلاسفه و نویسندگان یونانی عده ای زیادی دانشمند در ایران به نام زرتشت بسر می برده اند.در واقع زرتشت نامی بوده که بر دانشمندان روشنفکر می نهادند.یکی از این زرتشت ها , زرتشت باختری بوده و دیگری زرتشت مادی و سه زرتشت دیگر به نام بابکی که یکی از آنها 6000 سال قبل از افلاطون می زیسته و دیگری همدوره با خشایارشا بوده است.آئین زرتشت در غرب تا بین النهرین,کاپادوکیه و مرزهای یونان و در شرق تا چین و هند میانه گسترش پیدا کرد.

پارت 5:

آئین مزدیسنا اولین مذهبی ست که یکتاپرستی را در جهان ترویج کرده است .دکتر گایگیر در این باره می گوید:با توجهی دقیق به آئین های جهان به ویژه ادیان کهنسال آسیا چنین استنباط میکنیم که هیچ یک از انها دارای پاکی و بلند نظری افکار پارسیان نبوده اند.ما در هیچ کجا نمی توانیم شاهد یک چنین یکتاپرستی محض و کامل,ایمان به الوهیتی این سان آزاد,و مباحثی روحانی با این اوج والا که مملو از بهترین موارد زندگی و سرشار از نکات اخلاقی است ,باشیم.

چه کسی پنیر مرا برداشت ؟نمونه ای از آثار کاملی ست که تغییرات را بررسی می کند.تغییراتی که زمینه ساز ساختن منیت است.من کی هستم؟ روشی در مراقبه وجود دارد به همین عنوان.گهگاه درشرایطی قرار می گیریم که نباید ارتباطات را از دریچه منطق بررسی کنیم.زمانی دوستی از جاری نبودن من در رابطه گله مند بود.در ابتدا این اعتراض برای من قابل درک نبود.من همیشه تمام سعی خودم را در ارتباط با حفظ حریم ها به خرج می دادم.و این روند مرا به سویی سوق داد که نا خودآگاه با ابراز احساسات خودم مقابله می کردم.و این دقیقا اشتباهی ست که درباره عقاید فروید بارها به ان بر خورد می کنیم.فروید به جاری بودن غرایز و احساسات اشاره داشت و این در حالیست که اگر در مسیر جریان غرایز و احساسات سدی ایجاد کنیم آن غریز جریان پیدا خواهد کرد اما نه از مسیری که باید جریان پیدا کند.الیته برداشت های متفاوتی از پاراگراف بالا می توان کرد.غرایز و احساسات به خودی خود توانایی این را خواهد داشت که مسیر خود را پیدا کنند اما به شرطی که به انان احترام گذاشته شود.مهر ورزیدن این تنها باوریست که با ان زندگی می کنم. لذتی ست ابدی در غرق شدن در عظمت لایتناهی.دستانم را باز می کنم .چشمانم را می بندم. و دوستت دارم را تکرار خواهم کرد.این احساس فوق العاده ایست که هرگز کهنه نخواهد شد.این تنها یک مفهوم است نه یک واقعیت.باشد تا جامعه ای سربلند و زنده داشته باشیم.

4عشقی در سرم بود که با  آن یارای پرواز تا عرش را داشتم.عشقی به رنگ نارنجی تمام پرتغال های روی زمین و به سردی سفید ترین برفی که تا به حال چشمانم را نوازش کرده بود.با مداد رنگی آغاز کردم و با رنگ سیاه نوشتم شب سیاه نیست.فقط تاریکه؟ از مداد قرمز خواستم تا نظرش را درباره عشق بنویسد:عشق قرمز نیست فقط خوش رنگه؟به آرامشی که در درونم بود توجه کردم و ناگاه این جمله به ذهنم رسید که آرامش آبی نیست فقط بی رنگه؟ غم چه رنگی؟شاید قهوه ای و شاید بد رنگه؟روز زرد نیست فقط روشن. امید سبزه وخیلی شاداب؟من چه رنگی هستم؟تو چه رنگی هستی؟و امروز؟مداد رنگی اون تنها چیزی که دلم می خواد باهاش روی کاغذ بکشم.دلم می خواد یه رودخانه سرد را به تصویر بکشم.داشتم فکر می کردم که ممکن یه روزی دلم بخواد تصویری از تخت جمشید بکشم.به اون نگاه کردم اما نه نمی خوام اون گرم و خشک و این احساس بدی به من می ده.خداوند ابدیت است.دلم می خواد درباره اون حرف بزنم ولی چیز زیادی به ذهنم نمی رسه.گهگاه  در سکوت به دنبالش گشتم سکوتی خود خلق کرده بودم تا در آن خدا را ملاقات کنم.اما هرگز اورا صدا نکردم.او نیازمند نوازش من بود و من بی توجه به این اصل در سکوت خود ساخته ام منتظر حضور او.بودم.دوستت دارم را به مانند یک مانترا در ذهنم تکرار کردم.اما تغییری در ساختار روانی من ایجاد نشد.احساسم  متجلی نشد.و حالا یک بار می گویم که دوستت دارم این احساس فوق العاده ای ست که همیشه ستایشش می کنم.کار سختی نیست باید کمی فراموش کرد و بعد اجازه داد که  این جریان آزادانه و شادمانه در وجود به حرکت در آید.شاید حرکت دستان به این قضیه کمک کند.من به دنبال نوشته ای زنجیره ای نیستم.به دنبال رها سازی تناقضات خود هستم.کلامم در خود ضد و نقیص های زیادی مستتر دارد.اما من نوشته ام هستم.

 

 

 

در گذشته ی نزدیک می اندیشیدم که حقیقت را یافته ام .حقیقتی که به گمانم در ورقهای کتب یوگا .مارکس .نیچه و شاید در طبیعت اطرافم با آن برخورد کرده بودم.گاه ثابت و گاهی من آن را تعریف می کردم. و این اندیشه که من حقیقت را یافته ام مرا در برخورد با حقایق جدید ناتوان می ساخت.مدتهاست که ذهنم در آرامشی که حکایت از پذیرش حقایق ثابتی که محیط بر من القاء کرده خفته است .در گفتگوهای دو طرفه همیشه چیزی برای اموختن وجود دارد و من نیازمند این گفتگوی دوطرفه هستم .نیازی که حقیقت دارد و تنها انگیزه من برای این راه پیمائی طولانی می باشد.تنهایی این فرصت را در اختیار انسان قرار می دهد که چیزهای زیادی بیاموزد .اما تنها در اجتماع است که می توانی به درستی آنچه که آموختی ایمان بیاوری. هرگز نیاموختم که چگونه باید با انتخابهایی که که به من تحمیل می شود برخورد کنم.به جرات می توان گفت که اسلام قویترین سیستم در آموزش این نوع از انتخابهاست.اسلام به ما می اموزد که چگونه تسلیم شویم.چگونه جبر را بپذیریم.و چه زمانی از کلمه تقدیر بود و لابد حکمت در ان نهفته است استفاده کنیم.آری شک کردن به حکمت پروردگار جرمی نابخشودنی ست.اگر بخواهم تقدیر یا سرنوشت را تعریف کنم و نیز تعریفم تضادی با تعالیم دینی نداشته باشد اینگونه ان را بیان خواهم کرد .ما دارای انتخابهای زیادی در هر لحظه هستیم.انتخابهایی که تعدادشان در عین حالی که محدود است اما زیاد است.ما این حق را داریم که در این بازه تعریف شده گزینه ای را به عنوان انتخابمان در ان لحظه خاص بر گزینیم.اما به یقین نمی توانیم خارج از این محدوده انتخابی داشته باشیم.این تعریف هم تقدیر بدون تغییر را در خود مستتر دارد و هم حق انتخاب ما را در نظر می گیرد.اما به نظرم رسید گزینه ای را در تغییر تقدیر نادیده گرفتم.و ان صدقه است.چه زیبا بود اگر به واسطه نوعدوستی و درک متقابل ما به فقرا کمک می کردیم و نه به خاطر دوری از بلا و سلامتی خودمان و عمر طولانی.اما به گمانم دلایلی از نوع دوم مردم را بیشتر به سمت اعمال خیر سوق می دهد.شاید ریشه یابی بیشتری لازم باشد که آن بر عهده خودتان.خدانگهدار .

نمی توانم  از این چشم پوشی کرد که عامه مردم معمولا در ارزیابی هایشان از چهارچوبهای نادرستی بهره می برند.شاید در چند کلمه بتوان این معیارها را:قدرت-موفقیت و ثروت نامید.به گمانم اینها در نزد من نیز از محبوبیت فراوانی برخوردارند.اماآیا برای احراز صلاحیت یک انسان مقتدر و با تدبیر اینها کافی هستند.خاتمی  یکی از چهرهای محبوب من بود.او تا حد زیادی توانست توانایی تفکر را در بین مردم ما افزایش دهد.به طوری که حتی در انتخابات جدید از شعا رها و جملات خاتمی به کرات استفاده شد.همانهائی که در هشت سال پیش از خاتمی انتقاد می کردند که اوبه نوعی سعی در تخریب مقدسات دارد .اکنون از جملات خاتمی در جذب مخاطبان

 

 

بیشتر استفاده می کنند.آری من به خاتمی اعتقاد داشتم.و از او تشکر می کنم.انسانهای کمی هستند که از احترام مردم همدوره خودشان برخوردارند.هرچند اگر  بزرگی آنها بر پایه خصوصیات و توانایی هایشان استوار باشد.در موارد نادری این افراد مورد تائید عامه مردم هستند.نمی توان با قاطعیت عامه مردم را به خاطر این نوع نگرش سرزنش کرد.شاید بتوان اینگونه استدلال کرد که محرکات آرزوهای  هر فرد متفاوت با دیگریست و همین می تواند عاملی از برای این تفاوت در نوع نگرش باشد.در راستای حمایت از خاتمی.از معیین حمایت کردم نه به خاطر خود معیین بلکه به خاطر کابینه قدرتمندی که داشت.گهگاه از مردم شنیده ام که فلان کاندیدا خوب است .کاری است.اما وقتی از ایشان می پرسم که شاهدی بر این ادعا بیاورند حاج و واج به من نگاه می کنند.خوب این دقیقا همان نقطه ضعف عظیمی است که می تواند یک جامعه را تخریب کند.شاید لازم باشد کمی به عقبتر برویم و به این بار با دقت بیشتری به سرچشمه این نوع رفتار اجتماعی نگاه کنیم.نمی توانم چیزی عرضه کنم تا در حل این مشکل نقش  داشته باشد.و از این بابت متاسفم.ما به آرامش وآموختن چگونه اندیشیدن نیاز داریم.باشد تا فضای لازم برای رشد ما فراهم شود.در پایان به آقای احمدی نژاد بابت موفقیت ایشان در انتخابات تبریک می گویم.هر چند او کاندیدای محبوب من نبود.ولی امیدوارم ایشان با عملکرد مثبت خویش به خیلی از افکار منفی پیرامون خود جواب دهند.

 

 

زندگی همه چیز ماست و مهر ورزی گوهری که می تواند سنبل یک ایرانی باشد .چنین گفت زرتشت و در کنار آن مهر تنها تراوشات یک ذهن بی ثبات است که می کوشد روزی به ثبات برسد اما ایمان دارد که این یک هدف محال است. سلام درد به گمانم سیاه و سفید است. و اما تجلی تو پر رنگتر ازهر دردیست.نمی دونم چرا هنوز در ابتدای راه پله ایستاده ای؟زمانی که آسمان نیاز به بارش دارد. با یه تجربه جدید موافقی؟بیا شاد بودن و در کنار اون باریدن رو بیاموزیم.بباریم نه به خاطر درد.به خاطرتعاریفی که قادر به تغییرشان نیستیم.نه به خاطر فاصله ها.به خاطر نیازی که به باریدن داریم.اگر اینجام به خاطر قدرت توی.قدرتی که در ورای فاصله ها به من آموخت که چگونه گرمای تو رو حس کنم.تو وجود داری نه به خاطر حضورت.و من تو را حس می کنم بدون نیاز به هیچ حسی.من تصمیم خودم رو گرفتم.می خوام یاد بگیرم که زندگی تمام اون چیزی که دارم و باید براش بجنگم حتی زمانی که محکوم به شکست هستم.هر وقت صدایت در ذهنم تداعی می شود می ایستم و نگاهی به راهی که طی کردم میاندازم و بعد با چشمانی خیس اما پر امید به راهم ادامه می دهم من ایمان آوردم.ایمانی که به هیچ چیز متکی نیست.نه معبودی و نه اسطوره ای.ایمانی که برای بالا بردن من نیاز به هیچ نردبانی ندارد.می خوام وقتی در آغوشت می گیرم گرم باشی.می خوام اشکهاتو ببینم ولبخندتو.بیا کمی با هم برقصیم تا ذهنم اجازه پیدا کند درباره مسافر زمان با تو حرف بزند.

جايي كه پياده رو تمام مي شود؟

مثل هميشه منتظر بودم تا شب چادر سياه گل گلي اش رو سرش كنه و بره و دوباره روز بياد و من برم سراغ باغچه اي كه گلم توي اون بود. اون شب برخلاف شبهاي ديگه آسمون ابري و باراني بود و من از اون وقتي كه اون گل رو ديدم و دوباره متولد شدم ديگه شب و روز رو نمي شناسم. نه شب خواب و نه روز آروم دارم. نيمه هاي شب بود كه بارون شروع به بارش كرد. آروم به پنجره مي خورد و مي خواست خودش رو پرت كنه توي اتاق. اون قدر پاك و دل انگيز مي باريد و اون قدر صداش دلنواز بود كه هوس كردم برم زير بارون و يه كمي راه برم. راه برم و با خودم خلوت كنم. آخه من كس ديگه اي رو ندارم كه بخوام با اون خلوت كنم. من يه آدم تنهاي تنها توي دهكده بزرگ جهاني ام كه توي يه باغ از اين دهكده زندگي مي كنم كه پر از باغچه هاي كوچيكه با گلهاي قشنگ. باغهايي كه توش همه گلي پيدا مي شه. از لاله و شقايق و عباسي و رز و محمدي بگير تا گلايل و ميمون و حتي كاكتوس. درختهاي بيد مجنون، سرو، كاج، صنوبر، سيب و... . همين باغهاست كه اين دهكده رو اين قدر قشنگ كرده. اما ميون اين همه درختها و گلهاي جورواجور يه گلي هست كه من اسمش رو نمي دونم اما با بقيه گلها فرق مي كنه يعني يه گل تكه. من مثل اون رو توي هيچ باغچه ديگه اي نديدم. چون نمي دونم اسمش چيه يكتا صداش ميكنم. آخه واقعا تكه...... راه افتادم و از كنج تنهايي هام بيرون اومدم و رفتم زير بارون. بارون اون بارون آروم و نم نم نبود. خيلي تند و شديد مي باريد. انگار بغض هزار ساله آسمون تركيده باشه و بخواد تلافي هزار سال رو دربياره به شدت مي باريد. قطرات درشت بارون روي صورتم مي ريخت و با ريختن هر قطره بارون انگار كه ناپاكي ها و بدي ها از تنم شسته مي شد. احساس سبكي مي كردم. راه اون باغچه اي رو در پيش گرفتم كه اون گل رو توي اون ديده بودم. يادم نمي ره اون روزي كه براي اولين بار اون گل رو ديدم: يه روز كه فارغ از هر هياهويي راحت و آسوده خيال داشتم توي باغ قدم مي زدم از كنار يه باغچه گذشتم و از روي عادت به گلهاي قشنگ و رنگارنگ اون نگاه مي كردم. اينجا رسمه كه هركسي از هرگلي كه خوشش بياد و اون گل رو از ته دل دوست داشته باشه اون رو مي چينه البته به شرطي كه گل راضي باشه. بعدش اون دو تا مي شن همسفر. همسفر جاده اي كه به شهري منتهي مي شه كه اونجا مي شه با گرما و صميميت زندگي كرد. شهري كه بهش ميگن شهر عاشقها. هركدوم از اين گلها يه خاري دارند. اگه از كسي كه مي خواد همسفرشون بشه خوششون اومد كه هيچ وگرنه اون خارها اجازه جدا كردن رو به طرف مقابل نمي ده. توي باغ ما برخلاف باغهاي ديگه توي باغچه ها يه تابلوي بزرگ زدن و نوشتن: «چيدن گل ممنوع». آره خب باغبونهايي كه اداره باغ رو بر عهده دارند مي گن بايد تنهايي سفر كرد اما اونهايي كه مي خوان سفر كنند معتقدند كه سفر بدون همسفر معني پيدا نمي كنه.... از توي اون باغچه خيلي ها داشتند گل مي چيدند. يكي رفت سراغ يه رز زيبا و خوشگل و خوشبو. دست برد و به آرومي همچين كه گله اذيت نشه ساقه اون رو چيد. يكي ديگه يه مريم چيد، يكي نرگس و يكي عروس و..... يه نفر رفت سراغ اون گل زيبا و يكتا. اما نتونست اون رو بچينه و خارهاي او گل مانع شدن. مي گن گلها حس خوبي دارند و مي تونن افراد رو از همديگه تشخيص بدن. از همون موقع بود كه من تازه اون گل رو ديدم و فهميدم چي هست. قبلش با اينكه اين همه به اين باغچه و گلهاش نگاه كرده بودم اما باز هم اون گل رو نديده بودم. شايد اون روز اون جريان رو جدي نگرفتم و مثل روزهاي قبل بي تفاوت از اونجا گذشتم اما چند ساعت بعدش كه توي خلوت تنهايي ام نشسته بودم يه دفعه فكرم رفت طرف اون گل و هر كاري كردم نتونستم از فكرش خلاص بشم. از اون ساعت به بعد چهره و عطر تنش هميشه توي يادواره ذهنم تداعي مي شد. دلم مي خواست با اون همسفر بشم. اما يه جورايي يه ترس عجيب، ترس كه نه يه نوع دلهره نمي ذاشت كه برم سراغش و از شاخه جداش كنم و با خودم همسفرش كنم. از اين مي ترسيدم كه دل من رو هم مثل دل خيلي هاي ديگه بشكنه. آخه خيلي ها خواستند كه اون رو بچينند اما خارهاي اون گل زيبا اجازه نمي دادن كه كسي اون رو جدا كنه. اون عاشق و خاطر خواه زياد داشته و داره. عاشقهايي كه خيلي از من بهتر و سرترند. از من زيباتر و كاملترند اما اونها رو رد كرده آيا ميشه من رو كه چيزي كمتر اگه نداشته باشم بيشتر هم ندارم بپذيره؟ بارون هنوز مي باريد و من خيس خيس شده بودم. اما من مثل يه زمين خشك و باير كه مدتها آبي نديده همچنان حرص بارون داشتم و از خيس شدن زير بارون لذت مي بردم. تا باغچه اي كه اون گل ساكنش بود راهي نمونده بود: « لحظه ديدار نزديك است باز من ديوانه ام مستم باز مي لرزد دلم دست باز گويي در جهان ديگري هستم....» ريزش بارون از يادم رفته بود. قلبم به شدت مي تپيد و مي لرزيدم. نه از سرما نه از سوز و نه از بارون. از شوق ديدار تو. آره اي كاش حرفهام رو مي شنيدي. مي لرزم از هيجان با تو بودن و در كنار تو بودن. از رايحه دلپذيرت و از نقش زيبات. اما حيف كه تو نفوذ ناپذير به نظر مي رسي.... به باغچه رسيدم. هوا تاريك و سرد بود اما من سرمايي حس نمي كردم. گوشه اي نشستم طوريكه بتونم اون رو ببينم. بار ديگه چهره زيباش من رو وادار كرد كه اون رو بچينم اما ............... نمي دونم خواب بود يا بيدار اما بقيه گلها خواب خواب بودند. با خودم فكر كردم شايد اون هم خواب باشه. زير لب يا خودم نجوا كردم: آهاي گل زيبا مي دوني چقدر دوستت دارم؟ مي دوني كه مي خوام باهات همسفر بشم؟ همسفر جاده هايي كه اولين باره مي خوام بهشون سربزنم؟ مي دوني چقدر از اون عطرت مست ميشم و از چهره ات مجنون؟... مي بيني بارون مياد و با بارش هر قطره از بارون تو مي دوني كه من چقدر دوستت دارم. مي دوني الآن هيچ كس به فكر گلها نيست اما من پيش تو هستم. بذار اين بارون تمام شب بباره. بذار عشق من برات جدي جلوه كنه. نكنه كه بخواي ردم كني؟..... خيره نگاهش مي كردم و ناگهان سنگيني نگاهي را احساس كردم. درآن تاريكي حس كردم كه نگاهم مي كند. فكر كردم با اينكه هيچكس مثل من عاشق اون نيست اما نگاهم براي اون حقيره و لايق اون نيست. نگاهم رو دزديدم و به صداي بارون گوش دادم. يه دفعه نجوا شنيدم: « بارون مي آد. به اين صدا گوش كن! و با افتادن هر قطره بارون تو مي دوني كه من چقدر تو رو دوست دارم. به ريزش بارون گوش كن. و با افتادن هر قطره بارون من مي تونم صداي تو رو بشنوم كه نامم را صدا ميكني...» متحير دور و برم را نگاه كردم. غير از من كسي آنجا نبود. صدا صداي يكتا بود. بلند شدم و آهسته سراغش رفتم. با احتياط و دلهره دستم رو طرفش بردم. ساقه نازك و قشنگش رو به آرومي گرفتم و اون رو چيدم. باورم نمي شد. اون توي دست من بود. من گلم رو چيدم. من همسفرم رو پيدا كردم. من امشب توي آسمونم. من دارم پرواز مي كنم. اون از ساقه جدا شد و من از زمين. آره!.... اون با بقيه فرق داره. همه چي اش. زيبا ترينه حتي از لاله. از همه خوشبوتره حتي از ياس و محجوب تر از همه است حتي از محمدي و چشماش مست تر و زيباتر از چشماي نرگسه. خواستم ببويمش. دست سرد و خيسش رو روي گونه هام گذاشت و پرسيد: سردته؟ باروني كه روي صورتم نشسته بود و جلوي ديدم رو گرفته بود رو كنار زدم و گفتم: نه! چطور؟ لبخندي زد و گفت: چرا مي لرزي؟ گفتم: نمي دونم اما از سرما نيست. من سرما حس نمي كنم. شايد از شوقه از هيجانه.آخه مي دوني من........ گفت: آهاي همسفر! مگه همسفر نمي خواستي؟ خب پس راه بيفت! ديگه جاي موندن نيست. احساس كردم چقدر رفتن رو دوست دارم. دلم مي خواست فقط مي رفتم. با يه همسفر خوب و دوست داشتني ميل رفتن و دل كندن هميشه هست. دوست داشتم تا وقتي كه اون با منه همه جاي اين دهكده رو بگرديم و من بهش نشون بدم كه هيچ گلي مثل اون پيدا نمي شه. توي هيچ باغچه اي گلي به اين زيبايي نيست. از اين گل فقط يه دونه است اونهم تا ابد مال منه. هوا سرد، آسمون تاريك و راه ناشناس بود. دست در دست گل، رو به جاده اي ناشناس در تاريكي شب راه افتاديم. جايي را نمي دانستيم و نمي شناختيم. با خودمون قرار گذاشتيم هر كجا كه پامون كشيد بريم و خودمون رو براي جاده اي خاص محدود نكنيم. قول داديم كه باور كنيم كه اصل و هدف با هم بودنه. باور كنيم كه هركجا كه رفتيم و با هم بوديم مقصد همون جاست. مقصد اونجايي باشه كه ما باهم و در كنار هم با عشق زندگي كنيم. هركجا كه اين چنين تونستيم زندگي كنيم همونجا شهر عاشقها باشه. وارد اولين خيابون شديم. روي تابلويش نوشته بود: خيابان آشنايي. خيابون شلوغ و ترافيك سنگين بود. جاده دو طرفه بود. عده اي از سمتي با سرعت و هيجان مي رفتند و عده اي از سمتي ديگه خسته و تنها برمي گشتند. ما هم همون طرفي رفتيم كه سرعت و هيجان رو با خودش داشت. خيابون صاف و شوسه به نظر مي رسيد و پر از زيبايي بود. حاشيه سبز و راه خاكستري و آسمون آبي و ابري بود. پرنده هاي خوش صدا چه چه مي زدند و مرغ يا حق براي عاشقان دعا مي كرد كه راهشون تداوم داشته باشه. هر چند كه در مورد بعضي ها گويا........ كمي جلوتر زير يه درخت كاج يه جووني نشسته بود و اشك مي ريخت. گريه اش نمي دونم از چي بود اما زير لب و با سوز و گداز زمزمه مي كرد:« نگفته بودي رفيق نيمه راهي. رفتي؟ چرا بي بهونه رفتي؟ چرا من رو با خودت نبردي؟ نگفته بودي بي معرفتي..........» و در آغوشش گلي زيبا و بي رنگ، بي جان آرميده بود. آرامشي براي خودش اما ناآرامي براي عاشقش... نگاهي به نو گلم انداختم. ديده بر جاده دوخته بود و دستش را در دستم نگه داشته بود. نگاهش به جاده اما فكرش جاي ديگه بود. خواستم بگم دوستت دارم اما زبونم نچرخيد. نتونستم. هردومون تو يه لحظه به هم نگاه كرديم و خواستيم چيزي بگيم كه نگاهمان به هم گره خورد و اين بار چشمها عهده دار كار زبان شدند. هردو از دل يكديگر با خبر اما توان گفتن نداشتيم. دلم نمي اومد چشم از چشمهاي قشنگش بردارم. بي خبر از سنگهاي جاده نگاهم بر نگاهش بود كه ناگهان سنگي بزرگ جلوي پايم سبز شد و تلو تلو خوران چيزي نمانده بود كه بر زمين بيفتم اما ستوني تكيه گاه شد. به يكتا نگاه كردم. سالم سالم بود. همچنان زيبا و دلربا و با لبخندش مطمئنم كرد. تا انتهاي خيابان آشنايي چيزي نمونده بود. احساس نزديكي خاصي بين خودم و يكتا حس مي كردم. حس تنهايي از دلم رخت بر بسته بود و حالا كسي رو در كنارم مي ديدم كه برايش حرف بزنم. من با او و براي اون مي گفتم اما اون بيشتر مي خواست بشنوه تا بگه. خيابان آشنايي را پشت سر گذاشتيم و وارد خيابان محبت شديم. خياباني كه در آن رفت و آمد كم و بي رونق بود. باد تندي شروع به وزيدن گرفت. بادي كه گويا براي يكتا رنج آور بود. ناراحتي از چهره اش پيدا بود. اطرافم را نگاه كردم تا شايد پناهي برايش پيدا كنم اما خبري از پناهگاه نبود. خودم را حائلش كردم و به دنبال راه حلي گشتم. فرياد زدم: آهاي باد بسه. ديگه بسه هرچي تاختي. فرصت بده تا ما هم بتازيم. حالا نوبت ماست... جواب شنيدم: منهم خسته شدم. براي توقفم بايد اين مسير را 10 بار طي كني تا طلسم من بشكنه و من ساكت شوم. اگه بتوني لطف بزرگي در حقم كردي!!! به گلم نگاه كردم. مي لرزيد و بي حال بود. چاره اي نداشتم. بي يكتا من چه مي تونستم بكنم؟ راه افتادم و از اين راه كه نشانم داده بود حركت كردم. راه پر از سنگلاخ و چاه و سختي بود. پاهايم زخمي شدند. اما بايد مي رفتم. يكتا بايد آرامش بيابد. يك دور، دو دور، سه دور، چهار دور،................. آخ خسته شدم. پس چرا خاموش نميشي؟ بسه ديگه. اما هنوز راه زيادي مونده. يكتا را توي ذهنم ديدم كه داره مي لرزه و كمك مي خواد. دوباره تلاش كردم و دويدم. پاهاي خسته و رنجورم رو كشون كشون با خودم مي كشيدم. اما اين مسير تمام شدني نبود. توانم تمام مي شد و هنوز راه پر از سختي و سنگلاخ اتظارم رو مي كشيد تا بيشتر و بيشتر آزارم بده. اما آزار من بهتر از آزار يكتا ست. هفت درو، هشت دور..... وسط راه يكي رو ديدم كه از يه ستون بلند بالا مي رفت. ستون بلند و به خورشيد منتهي ميشد. فرياد زدم: آهاي تو كجا مي ري؟ جواب داد: خورشيد خيلي داغه. بايد گرماش كم بشه. مي رم طلسمش رو باز كنم. گفتم: نرو اون خيلي داغه. تو رو مي سوزونه. خنديد و گفت: يعني ميگي گرماش از گرماي عشق منهم بيشتره؟ فكر نكنم. تازه من بسوزم بهتر از اينكه كه گلم بسوزه......... و به رفتن ادامه داد. واي گلم، يكتاي عزيزم. ساكت و خاموش مي لرزه و هيچ نميگه. يه دور ديگه مونده اما من طاقت ندارم. به هر سختي كه بود دور آخر رو رفتم. داشتم بر مي گشتم كه ديدم پا يه ستون بلند كه به خورشيد ميرسه يه جسد سوخته افتاده و گلي به روش شبنم مي ريزه. گل شبنم ريخت و ريخت تا اينكه پژمرد و .... . پاي همون ستون باغچه اي پر از گل هويدا شد كه عطرش همه جا رو پر كرد. باغچه اي كه هيچوقت پژمرده نخواهد شد. راهم به پايان رسيد و باد سرد و وحشي ساكت شد و گلم آرام گرفت و من ديگه هيچ چي نفهميدم. چشمام رو باز كردم و سرم رو روي زانوي گلم ديدم. صورتم از شبنم چشماش خيس شده بود. گيج و منگ بلند شدم و اطرافم را نگاه كردم. بوي عطري فضا رو پر كرده بود. پاي ستوني كه به خورشيد مي رسيد يه باغچه پر از گل ساعتي روييده بود. به ادامه جاده نگاه كردم. تا انتها چيزي نمونده بود. نگاهي به گلم كردم و بلند شدم. دستش را گرفتم و او را هم بلند كردم و به راه ادامه داديم به راهي كه خيلي زود اما با خوشي به پايان رسيد و حالا او مي دانست كه چقدر دوستش دارم. نمي دونم چي شد كه يه دفعه ياد اون كسايي افتادم كه يكتا ردشون مي كرد. با خودم گفتم نكنه خواب باشم؟ دستم را از دست يكتا درآوردم و چشمانم را ماليدم. لحظه اي وجود يكتا را در كنارم حس نكردم. چشمانم را باز كردم و خودم را و يكتا را در خياباني ديدم كه اسمش ترديد بود. يكتا توي اون راه پر از سنگ به زمين خورده بود و از دست من ناراحت و غمگين بود. آره از غفلت من او افتاده بود و حالا من متهم به بي اعتنايي بودم. از دست خودم عصباني و براي يكتا ناراحت كنارش رفتم و نگاهش كردم و گفتم: « يكتا باور كن عمدي در كار نبوده. من فقط يه لحظه............... ببين يكتا من تو رو... من.... ببين چوري بگم؟ من تو رو خيلي دوست دارم. باور كن. نمي خواستم اينطوري بشه. من رو ببخش.» واي از همه بدتر اينكه او گريه مي كرد. بغض گلوم رو گرفته بود و مي فشرد. نگاهش كردم و ملتمسانه گفتم: يكتا گريه مي كني؟ ميدوني چقدر سخته كسي كه دوستش داري در كنارت گريه كنه و از همه بدتر خودت هم مقصر باشي؟ خواهش مي كنم. گريه نكن. التماس مي كنم. ببين خدا داره من رو عذاب مي كنه. من نمي تونم مثل تو راحت گريه كنم و خودم رو خالي كنم. فقط مي تونم بغض كنم. خواهش مي كنم........ اما حرفم بي تأثير بود. چشمام رو بستم و به خودم به سهل انگاري ام لعنت فرستادم. با خودم گفتم: آخه آدم كسي رو كه اينقدر دوست داره اينقدر ناراحت مي كنه كه به گريه وادار بشه؟ آخه تو چه جور آدمي هستي؟.... دنبال را حل بودم. هرچه مي گفتم باورش نمي شد و فقط اشك مي ريخت. دل شيشه اي و صافش شكسته بود. من مثل اون اعدامي شدم كه يه نفر رو كشته اما قصدي توي كار نداشته. اما چون مدركي نداره محكومه به اعدام. اما آيا يكتا هم من رو................ نه امكان نداره. اون منو تنها نمي ذاره. اگه اون بره من چه كار كنم. دوباره من تنها مي شم. نه..... گرماي دستي رو بر دستم احساس كردم. چشمام رو باز كردم و دست يكتا رو توي دستم ديدم. اون من رو بخشيد. هم من رو و هم خودش رو رها كرد. نگاهم كرد و گفت: من... من ... مي دوني چيه؟ من....... هيچي! پاشو كه بايد بريم. بلند شدم و نگاهش كردم. خواست اما نتونست. راه رو ادامه دايم. چندين ساعت رفتيم و رفتيم اما راه تمام نشد كه نشد. تكه ابر سياهي بالاي سرمون دنبالمون مي اومد و دست بردار هم نبود. راه گويا قرار نبود تموم بشه. يكتا لحظه اي ايستاد. دستم را فشرد و با تمام وجودش گفت: دوستت دارم. چنان اين را از ته دل گفت كه پشتم لرزيد. ناگهان همه چيز تغيير كرد. آن فضاي تيره و سياه خيابون ترديد اون سنگهاي درشت تبديل شدند به يه جاي سبز و پر از زيبايي. اما اون تيكه ابر سياه هنوز بالاي سرمون بود. اينجا خيابون دوستيه. خيلي جاي قشنگيه. خيلي جالبه. حاشيه سبز و متن قرمز يه تركيب قشنگ رو به وجود آورده اما اون تيكه ابر سياه هنوز بالاي سرمونه. اينجا كم رفت و آمد و زيبا و كم نظيره. بعد از اينجا يعني بعد از اين خيابون مي رسيم به مقصد. يعني شهر عشق. اما اون تيكه ابر سياه هنوز بالاي سرمونه. خيابون دوستي كوتاه به نظر مي رسه. اما انتظار رسيدن به مقصد اصلي راه رو دورتر نشون ميده. به راه كه فكر كردم يادم اومد كه ما هدف رو باهم بودن انتخاب كرديم و به شهر عشق رسيديم. شايد اگه قرار بود كه دنبال يه مسير بگرديم و حتما از اون مسير بياييم راه رو گم مي كرديم. آخه راه عشق قانون و مقررات نمي شناسه. هركسي يه جور به عشق مي رسه. ما اينطوريو يه عده يه جور ديگه. مهم اينه كه برسيم اما چه طوريش مهم نيست. مهم با هم بودنه. مهم رد كردن خيابون ترديده به شرطي كه اون تيكه ابر سياه بالاي سرمون نباشه. ... و اينجا همون جاييه كه بهش ميگن شهر عشق. روي سردرش نوشته: « به شعر عشاق خوش آمديد. سفر به خير خسته نباشيد.» واي اينجا چقدر زيبا ست. يكتا مي بيني؟ مي بيني؟ تا حالا جاي به اين قشنگي ديده بودي؟ نكنه بهشت كه وعده خداست همينه؟ نكنه بهشت كه ميگن همين باشه. نگاه كن. توي جوبهاش به جاي آب گثيف عسل جريان داره. اينجا همون جاييه كه بهارش خزون نداره. اينجا همون جايي كه هركي اومد ديگه نخواسته برگرده. اينجا همونجايي كه سرما وجود نداره هرچي كه هست زيباييه و سبزي و شوره و شادي و شيرين. از عشق شيرين تر چه چيزي؟ يكتا نگاهم كرد و پرسيد: چه حسي داري؟ جواب دادم: حس خوب. فقط اين رو ميدونم كه اونقدر دوستت دارم كه حاضرم برات بميرم. اونقدر دوستت دارم كه مي خوام هرچي چيزهاي قشنگه برات جمع كنم. اونقدر دوستت دارم كه حتي نتوني تصورش رو بكني. يكتا خيلي دوستت دارم. باور كن. و ازش پرسيدم: تو چه احساسي داري؟ جوابش كمي سكوت بود كمي ترديد بود و اندكي مِن... مِن و سرانجام با هزار سختي و مشقت گفت: دوستت دارم. من با ديد منفي نگاه نمي كنم. هرچند كه اون ابر بالاي سرمونه اما ميدونم كه دوستم داره. اون ترديد نداره. فقط يه كم محجوبه. حيا باعث مي شه كه نتونه حرفش رو اون چيزي كه مي خواد رو به من بگه. اون تو چشماش پر از حرفه. همين حالا هم كه توي چشماش نگاه مي كنم مخلوطي از حرف و اشك رو مي بينم كه نه اون رو ميگه و نه اين رو مي ريزه. نمي دونم اما اون تيكه ابر سياه فقط وقتي براي هميشه از بالاي سر ما ميره كه..... اصلا مهم نيست. بذاريم اون ابر سياه هم زندگي اش رو بكنه. مهم اينه كه من اون رو دوست دارم و اون اين رو ميدونه و اون من رو دوست داره و من اين رو مي دونم. همين براي هميشه كافيه. اما اون ابر سياه.................................................................. بالاخره يه روزي مير

 

 

چنین گفت کز دور چرخ روان               منم  پاک   فرزند   نوشین     روان

 

 پدر بر پدر   پادشاهی مراست               خور و خوشه و برج ماهی مراست

 

همی   نام   جاوید  باید  نه  کام               بینداز    کام   و     بر افراز     نام

 

زنامست تا جاودان   زنده  مرد               که    مرده   بود   کالبد  زیر   گرد

 

همی داشت گیتی به آیین و  داد               همه   شهر   ایران   بدو   بود   شاد

 

 

 

بدین گونه بود تا اینکه بادیه نشینان به جایی میرسند که اندیشه ی دست درازی به ایران زمین به سرشان میزند، درین که چه کسی این اندیشه را پیش می نهد نیز، داستانها ست ، که در جای خود می با یست به آن پرداخت.

 

ایران کهن ما نه برای نخستین بار به زیر سم ستوران بيگانگان رفت، آري، اما اين بار

 

نه اسكندر و سپاه يونان، كه قبيله هاي باديه نشين بي فرهنگ ددمنش تازي مام ميهن ما را زير تازش گرفتند. عمر، خليفه ي تازيان، "سعد وقاص" را رهسپار نبرد با ايرانيان مي كند.

 

ازينسو، یزدگرد سوم ، پسر "هرمزد" ،"رستم"،  را بر فرماندهی سپاه می نهد، آنها در قادسیه به نبرد می پردازند و آنگونه که فرزانه ی باژ میگوید، گویی، رستم از همان نخست می دانسته است که فرجام این یکی نبرد، به سود ایرانیان نخواهد بود. بهتر است به واژگان شیوای فردوسی برگردیم، آنجا که "رستم" پسر "هرمزد"  می گوید،

 

( می دانید  که  این  رستم ،  آن "رستم دستان"  پسر "زال"   نیست، و این  فرمانده  گرد  و جهاندار، همنام اوست) آنچه  می خوانید نامه ی  اوست  به  برادرش،

 

" فرخزاد"، پیش از نبرد قادسیه:

 

به  ایرانیان  زار  و  گریان  شدم          ز ساسانیان نیز   بریان   شدم

 

دریغ آن سروتاج وآن تخت و داد          دریغ آن بزرگی و  فر و  نژاد

 

کزین پس شکست آید  از  تازیان          ستاره نگردد   مگر بر   زیان

 

برین   سالیان  چار صد   بگذرد          کزین تخمه گیتی  کسی  نسپرد

 

...

 

که من  با  سپاهی  بسختی  درم           به رنج و غم و شوربختی درم

 

چو گیتی شود تنگ  بر  شهریار          تو گنج و تن وجان گرامی مدار

 

کز این تخمه ی  نامدار  ارجمند          نماندست   جز   شهر یا ر   بلند

 

بکوشش مکن هیچ  سستی  بکار         که چون  او  نباشد  دگر شهریار

 

ز ساسانیان یادگار اوست و بس          کزین پس نبینند ازین تخمه کس

 

دریغ آن سر و تاج وآن مهرو داد         که خواهد شدن تخم  شاهی  بباد

 

...

 

چو  با  تخت  منبر  برابر  شود         همه نام "بوبکر"  و  "عمٌر"   شود

 

تبه  گردد  اين  رنجهای  دراز          شود    ناسزا   شاه  گردن   فراز

 

نه تخت و نه ديهيم بينی نه شهر         ز اختر  همه  تازيان  راست  بهر

 

...

 

برنجد یکی  دیگری  برخورد          به داد و  به  بخشش  کسی  ننگرد

 

ز پیمان بگردند و  از  راستی          گرامی   شود   کژی    و   کاستی

 

پیاده     شود  مردم  جنگجوی          سوار آنکه  لاف  آرد  و  گفتگوی

 

رباید همی این از آن آن  ازین          ز  نفرین     ندانند     باز    آفرین

 

نهانی   بتر   زآشکارا     شود          دل  شاهشان    سنگ  خارا  شود

 

بداندیش گردد  پدر   بر    پسر         پسر بر  پدر    همچنین   چاره گر

 

شود بنده ی   بی هنر   شهریار         نژاد    و   بزرگی   نیاید   به کار

 

به گیتی   نماند  کسی  را  وفا          روان  و   زبانها   شود   پر   جفا

 

ازایران واز ترک و از تازیان          نژادی    پدید    آید    اندر   میان

 

نه دهقان نه ترک و نه تازی بود       سخن ها  به  کردار    بازی   بود

 

 همه  گنجها  زیر    دامن   نهند        بمیرند و کوشش  به  دشمن  دهند

 

 

 

چنان فاش گردد غم ورنج و شور     که رامش   به  هنگام  بهرام  گور

 

نه جشن ونه رامش نه کوشش نه کام    همه  چاره  و  تنبل   و ساز دام

 

 زيان کسان از پی سود  خويش         بجويند  و دين   اندر  آرند   پيش

 

...

 

بزرگان که در  قادسی  با  منند          درشتند  و  بر   تازیان   دشمنند

 

گمانند کاین پیش  بیرون  شود           ز دشمن زمین رود جیحون شود

 

ز راز سپهری کس اگاه نیست           ندانند   کاین  رنج   کوتاه  نیست

 

...

 

تو را ای  برادر  تن  آباد  باد          دل   شاه  ایران   به  تو   شاد  باد

 

که این قادسی گورگاه منست           کفن  جوشن  و  خون  کلاه  منست

 

چنین  است  راز  سپهر  بلند          تو    دل   را  به   درد  برادر  مبند

 

تو دیده ز شاه جهان بر  مدار          فدا  کن  تن   خویش   در  کار  زار

 

 

 

و آنگونه که رستم،این دلیر مرد ایران زمین، خود نیز گفته است، این آخرین نبردی بود که دلیری گرد ایران را به خود دید.  قادسیه پایان آرزوهای ایرانیان بود برای دهها قرن پس از آن....

 

پایان این داستان ، آنچه بر پدران و مادران من و شما رفت، را همه کمابیش می دانیم.

 

روزگاران سیمین ساسانیان ، و ایران، را پایان این بود که رفت.

 

***

 

بدبختانه ، به نظر مي رسد كه ما مردمان به " سر بريدن"  پيكرملت خود خو گرفته ايم ، كوتاه نگاهي به تاريخ سراسر خون و خون ريزي ما كافيست تا اين گفته را تاييد كند. به راستي تا كنون از خود پرسيده ايد كه چگونه است كه كمتر كشور ي جز ايران و كمتر مردمي جز ايرانيان اينقدر  " توطئه بيگانگان" را باور ندارند؟   (جز چند "كشورك" كه هرگز نمي توان با ايران برابرشان دانست)

 

ارجمندان، زورمداران گيتي ، بريتانيا ، آمريكا و... و يا هر كشور بيگانه ي هيچگاه بدون خواستگاه نمي توانند مردماني را زير پنجه ي خويش نگاه دارند، بگذاريد دست كم با خودمان رودربايستي نداشته باشيم، از آن روز كه "رستم فرخزاد" ما را كشتند، هزاران هزار رستم ديگر ازين مردم كشته شده اند.

 

خواهند گفت : "آري، خارجي اينگونه پليدي كرده است." مي گويم : "پليدي خارجي بدون پلشتي داخلي ممكن نيست." بيگانه پرستي و خودزني است كه ما را به اين روز انداخته است. "توطئه خارجي" افسانه ايست كه خود براي پوشاندن آكهاي خود ساخته ايم و كدامين كشور خارجيست كه ازينكه مردمان كشوري توانگر (از ديد منابع خدادادي) قدرتمندش بدانند شاد نشود؟!...

 

تصور كنيد درب خانه تان را باز بگذاريد و سپس از دزدي گلايه كنيد كه چرا داراييتان را به تاراج برده است، چه كسي شايسته نكوهش است؟ خود شما يا هر آنكسي كه از بي مبالاتي شما استفاده مي كند؟شما مسوول كرده خويشيد پس پيش و بيش از ديگران خود را نكوهش كنيد.

 

"اين درب صدها سال است كه باز مانده...."

 

 

 

 ساده است، بنگريد كه آخر اين داستان "تازش اعراب" به كجا مي انجامد:

 

به يزدگرد مي گويند كه پنهان به "آمل" شود تا لشكر از هر سوي انجمن گردد، آنگاه رزم آغازد، يزدگرد اما، فرار را از مردانگي دور ديد و نپذيرفت.

 

شهنشاه گفت اين نه اندر خورست          مرا   در دل انديشه ي ديگرست

 

سر خويش  گيرم،  بمانم   بجاي          بزرگي  نباشد  نه  مردي  نه  راي

 

يزدگرد به خراسان رفت، از ننگين "بزرگان" آن روزگار "ماهوي سوري" بود كه چون آرزوي تاج و تخت داشت به نابكاري و خيانت گراييد، تازيان در ايران، او تركان را برانگيخت تا آنان نيز به شاه بتازند. آتش رزم بر افروخت و خود بر كناري بماند و به ياري شاه بر نخاست. يزگرد با اندك يارانش از خود در كارزار هنرها نشان داد ، اما چون يارانش يك به يك كشته شدند تنها ماند و به آسيابي پناه برد، ماهوي از جايگاه شهريار آگاه شد و آسيابان را فرمان به كشتن داد.

 

       بشد آسيابان  دو  ديده  پر  آب          به زردي دو رخساره  چون  آفتاب

 

      به نزديك شاه اندر آمد به هوش          چنان چون كسي راز گويد به گوش

 

      بزد  دشنه اي   بر   كمرگاه  شاه          رها شد  به  زخم  اندر  از  شاه  آه

 

     ...

 

      همان به كه گيتي نبيني  به  چشم          نداري  ز كردار  او  مهر  و  خشم

 

بر "ماهوي" پليد چه گذشت؟

 

هيچ به پاس "خدمتش" تركان در آتش سوزاندندش. 

 

بر ايرانيان چه گذشت؟!...  

 

 

به نقل از وب سایت دوست عزیزم هومن

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                

 

 

 

 

 

   

 

 

 

 

 

باید از برخورد سطحی با یک مفهوم ذوقی پرهیز کنیم وبه هرسخنی درباب واقعیت با دیده انتقاد بنگریم و شایدلازم به ذکر باشدکه منظوربستن ذهن

 

نمی باشد.زمانی این حفظ تعادل میان داشتن دید انتقادی وباز نگه داشتن ذهن بسیار مشکل میگرددکه مفهوم مورد نظربه روانشناسی درونی یامعنویت

 

ما مربوط شود(به نظرم رسید که طبعیت مرا به سوی خواندن نماز کفرآمیز فرا خوانده است اما دیگر یارای خواندن را ندارم)شاد باشید.